De rolwolk vanaf de westpunt van Schiermonnikoog terwijl ik bij paal 5 sta en mijzelf klaar maak voor een duik. Er was nog iemand die gauw een foto kon maken.
Vaak kun je bij minder goed weer bij paal 5 (ookwel het Jacobspad) het ‘alleen op de wereld’ gevoel ervaren. Er zijn hier geen gebouwen en zodra ik hier op het strand sta, ervaar ik een gevoel van vrijheid. Je kunt deze plek alleen te voet en te fiets bereiken en de afrit ernaar toe is heuvelachtig. Schiermonnikoog heeft de witste stranden en in combinatie met een glimp zonneschijn en donkere luchten lijkt het witte zand op te lichten.
De donkere luchten naderen. Het is één van die mooiere natuurfenomenen en kleuren. Diep indigo blauwe en grijze wolkenluchten komen op mij af. Op een foto zijn dit soort donker grijs en blauw nauwelijks vast te leggen. De zee, de lucht en de regen zijn ingrediënten om mijzelf aan niets te laten denken, om écht de diepte in te gaan en misschien is dit wel de puurste vorm van verbinding met de natuur. Er zijn in die regen. Brrr! Het idee alleen al wanneer ik dit schrijf, maar de grijze lucht boven mij, gaven op dat moment alleen nog kracht.
Jubelend en ook wat nerveus voor de regen roep ik: ‘Nat word ik toch wel!’ en ik ren de zee in.
De grijze rolwolken in de lucht reflecteren in het water en geven de zee een diep grijze kleur Nog voor ik een duik in zee heb kunnen nemen breken de wolken open. Ik drijf op mijn rug in de golven en zie boven mij een grijze massa veranderen in donkere bubbelwolken. Het is alsof de zee in de lucht is weerspiegeld of andersom? Alles vloeit samen. Ben ik gek? Moet ik de zee uit? Met mijn tas onder de arm wegrennen en mij in het bos omkleden? Gek genoeg voel ik mij veilig en denk ik: het is maar een stevige bui. Alsof ik aanvoel dat het geen kwaad kan om deze natuurkracht in zee te overwinnen. De hagel en regen kletteren naar beneden. Het komt zo hard naar beneden dat alles grijs kleurt en het mijn zicht beperkt tot alleen de zee en kuststrook. Tot ver over de Noordzee kan ik de regen zien vallen. Een meeuw vliegt over mijn hoofd, zijn vleugel iets wat schuin net boven de golven. Wat voel ik mij klein.
Tot mijn kin blijf ik in het water, want de stuiterende hagelstenen doen zeer op mijn blote huid. Uit zee gaan is nu geen optie, want in deze harde bui krijg ik mijn kleren met geen mogelijkheid aan. Hopelijk blijven ze droog in mijn dunne tas. Koud heb ik het niet, want door de wind voelt het water aangenamer dan op het land. Het zeewatertemperatuur is in het najaar warmer dan de landtemperatuur en daar profiteer ik van. Door het hoge water verdwijnt ook het brede strand en is er niemand meer te zien. Alleen zijn in zee is zowel gevaarlijk als intens. Ik probeer mijn emoties te voelen, maar ik voel pure opwinding. Na een kwartier springen over de golven, koppie onder alles eruit gejoeld te hebben, lijkt de bui over te waaien en is mijn energielevel zo gezakt dat ik het fris krijg.
Ik ren uit zee en trek het laken uit mijn zanderige tas. Mijn lijf tintelt en gloeit en er raast een enorme dosis dopamine door mijn bloed. Het gloeiende gevoel is kort, maar zo ontzettend sterk. In de namiddag slaat de vermoeidheid toe en volgende stijve spieren, maar voor nu ben ik een kind van de zee!
Waar komt deze kracht vandaan?
In de zee, vergeet ik het verleden. Ik kijk niet naar de toekomst alleen naar de zee. Het zoute water laat mij licht voelen en hierdoor voel ik mij gedragen. Het is doorbijten om in de koude regen en hagel. Wellicht heeft daar de kracht zich verscholen, om alle deze ‘ongemakken’ los te laten. Ik kan er niets aan veranderen en ben hier nu toch. De wolken zijn zo ver weg, maar midden in een bui, wanneer de wolken breken boven de golven en zoet en zout water tegen elkaar klotsen, geeft het een oergevoel. Dat frisse sterke gevoel is te voelen tot in mijn kruin. Keer op keer wil ik onder de golven duiken om boven te komen en het water over mijn hoofd te laten spoelen. Door op mijn rug te drijven en de dreigende luchten op mij af zien komen laat ik de natuur haar gang gaan. Misschien zit daar de kracht: er is geen angst. Ik hoef nu even niet te schuilen, maar ik zeg tegen mijzelf: laat het maar gebeuren. Gek genoeg geeft al dat water, de hagel, de golven en de regen juist die kracht om dit te ervaren. De controle los laten geeft een vorm van rust. Na afloop vraag ik mijzelf af waarom het deze keer als vanzelf ging. Is dit de veerkracht, de verbinding met de omgeving? Loslaten om alles van mij af te spoelen?
Die paar minuten in zee voelen als een bootcamp voor het lijf. Ik heb de bui zien hangen en het bracht mij in een goede bui!
