Afscheid Luna: het leven van een buitenhond

Vandaag nemen wij na 14 jaar en 9 mooie maanden afscheid van een bijzondere vriendin en maatje tuin en zeehond: Luna. 

We zien in het leven soms te snel dingen als vanzelfsprekend. Luna was bijna 15 jaar aan mijn zij. Ze was er iedere dag, elk moment van de dag. Ik was altijd mét haar. Soms was ze bij de oppas, mijn ouders of mijn vriend(en), maar in huis was ze er. Ze snurkte, ze maakte er een bende van, we lagen soms uren niets te doen… Maar ik zag haar als een liefdevol wezen, wat er ALTIJD voor mij was. Ze is 14 jaren een stuk in mijn leven geweest en plotseling is dat weg. Dan zijn er de clichés, dat ze in mijn hart is. Dat er herinneringen zijn en veel foto’s. Maar ik blijf erbij dat ik haar als vanzelfsprekend ben gaan zien. Als een tuinmaatje die er altijd was. Soms verstopte zij zich onder de rabarber, of tussen de hoge bloemen. Ze kon ook dwars door mijn moestuinbedden struinen. Waar ik ging, ging zij… Luna is ongeveer éven oud geworden als Moedertje Groen. (Luna 15 en Moedertje Groen a.s 18 oktober 12 jaar) Veel verhalen in mijn eerste boek zijn geschreven met Luna aan mijn zijde. En dan opeens is er een lege bladzijde…

Het leven van een buitenhond in een notendop

Mensen zien het leven complex. Ze hebben een soort boekje met daarin de dagen van de toekomst. Soms zetten ze héél ver in de toekomst een afspraak. Niet met mij hoor, nee met andere of voor zichzelf. Maar nooit met mij. Honden hebben geen boekjes, geen afspraken. Iedere dag dat ik wakker word is een nieuwe dag. Ik snuffel aan mijn vrouwtje en kan aan haar ruiken wat voor dag het wordt. Mijn vrouwtje was 19 jaar jong toen ik op haar pad kwam. Ze leefde in haar roedel, maar zocht nog een eigen mand. Ik leerde het leven in een gezin kennen. Stoeide, speelde, trok aan wcrollen en sprong in stinkende vieze sloten. In de ochtend mocht ik met de heer mee die ze ‘pap’ noemt, de rest van de dag liep iedereen met mij, maar dat ging veranderen. Het huis werd leeg gehaald op de geboorte dag van haar en toen ze 25 was verhuisden wij samen naar zee en begon er voor mij een leven ‘buiten het boekje’.

Mijn vrouwtje had niet zo’n ‘toekomstboekje’. Natuurlijk waren er enkele gebeurtenissen binnen de roedel, maar meestal mocht ik wel mee. Op die ene feestelijke trouwerij na. In de grote tuin stond een appelboom en het huis had grote deuren. Ik ging er in de ochtend voor zitten en dan ging de deur vanzelf open, of dat leek zo…

Door de jaren heen ben ik een troosthond geworden. Ik kende rare luchtjes aan mijn vrouwtje, ze noemde het verdriet. Mijn vrouwtje had dat nodig. Ze noemden mij soms een ‘hulphond’. En ik kon helpen als de beste! Ik kon héél goed helpen eten, slapen, haar bed stelen, zand tillen in mijn vacht, het huis vies maken én tuinieren. Tuinieren was mijn favoriete ‘hulptaak’. Ik kon namelijk mijn neus in de lucht steken en languit in het zand gaan liggen zonnen. Ook taken zoals kittens opvoeden kon je aan mij overlaten, want al dat extra grut, betekende véél eten in huis! Kattenbrokjes en keutels smaken héérlijk. Zelfs toen er twee wilde ganzenpullen in huis kwamen bleef ik netjes de wacht houden. Ik mocht niet spelen met mijn eten.

Het leven werd serieuzer en mijn vrouwtje begon net als ik steeds meer te verlangen naar een buitenmand. Zij leefde zonder een ‘toekomstboekje’ en dus waren we altijd samen. Ik mocht mee naar de manege en soms dacht ik ook dat ik een paard was. Spelen in de modder, slobber en wortels eten! Maar er waren twee plekken waar we samen konden zijn. De zee, waar we samen konden zwemmen. Haar tuin, waar ik héél veel heb mogen toekijken hoe zij hard aan het werk was. Maar er waren ook avonturen. Soms nam ze mij mee op het water. Ik rook de eenden. Of de momenten dat ze mij meenamen naar het bos. In de nacht hoorde ik de dieren van het bos, maar we lagen heel dicht bij elkaar. Soms was het heel koud en konden wij dicht tegen elkaar aan kruipen. Een keer heb ik zelfs vlak naast een damhert geslapen en soms kwam er een vos voorbij. De geuren van al dat wild waren heel interessant, maar ik bleef altijd rustig.

Toen er in 2019 en 2020 twee nieuwe pups geboren werden was ik meteen verkocht. Er waren nieuwe baby’s om te verzorgen en over te waken. Uren lag ik naast de box en toen de pups zelfstandig konden lopen gingen we uren buitenspelen.

De laatste jaren mocht ik zelfs mee naar een plek waar alles ruikt naar zee! Een eiland noemen ze dit. Ik kon hier heerlijk struinen en we sliepen samen in een kleine mand op een natuurplek voor wilde mensen. Een camping noemen ze dit. Een camping met rivier, een camping met bos, een camping aan zee. Kamperen was een feest! Vies worden, buiten slapen én altijd lekkere luchtjes.

Maar mijn lijf, mijn lijf, mijn oude lijf… Opeens kon ik niet meer. Die steken, de stijfheid, de rotte lucht uit mijn bek. Ik werd slechtziend, en angstig en mijn geheugen liet mij in de steek… Na weken heeft mijn vrouwtje besloten om mij te laten gaan vandaag. Vanmorgen gaf ik het op. Na een paar maanden pijnstillers was het klaar…

Dag lieve mensenwezens. Tweebenige druktemakers. Bedankt voor iedereen die zo met mij geknuffeld heeft. Die ik mocht laten lachen en met mij heeft meegeleefd. Bedankt voor alle lieve berichtjes die naar mij toe zijn gekomen. De aandacht, aaitjes, eten en verhalen naar mijn vrouwtje. Bedankt voor jullie vriendschap…

Ik heb maar één tip voor jullie allemaal: leef een hondenleven en laat je ‘toekomstboekjes’ wat vaker leeg!

Al het liefs,

Luna.