De stilte

 

Weet je dat ik best een paardenbloemzaadje zou willen zijn?

Dan kan ik zweven door de lucht.

Ook al ben ik dan heel klein.

Ik kan voor de mensen op de vlucht.

 Dan zoek ik een plek op de aarde.

Waar ik vreugde breng en licht.

Ik breng klein geluk, van grote waarde.

Een lach op haar gezicht.

Ik groei voor het kind aan moeders hand

Ze staat daar en kijkt naar mij.

Terwijl ze snel voorover bukt.

Even is ze weer heel blij,

Ze heeft mij geplukt.

Zij is voor alles op de vlucht.

Een vreemde in een ander land,

Maar blaast mij stilletjes door de lucht.

En doet tegelijkertijd een wens.

Ze wenst de vrijheid, terug naar huis.

Dat gunt ze voor ieder mens.

Een eigen plek, een eigen thuis.

 

In mijn eerste boek schrijf ik een ode aan de stilte, mijn beste ‘vriend’. In mijn toekomstige derde boek ga ik dieper in op de effecten van ‘stilte’, waarom het zo belangrijk is om stil te zijn en stil te staan.

Wat is stilte eigenlijk? Waar kun je het nog vinden? Wat is het waard? Wat brengt de stilte jou? Wat laat je los?

Ik pompte vandaag 200 liter water met de hand weg. Ik telde de gieters. Met een koptelefoon tegen het geluid op, probeerde ik dapper voor de aarde te zorgen. Eigenlijk wilde ik schreeuwen, huilen en de geluiden vervloeken. De pijn die het geeft aan mijn oren en lijf. De vele geluiden zijn in deze snelle maatschappij geen pretje, wat hunker ik naar de stilte…

Vandaag de dag lijkt alles maar vanzelfsprekend. Zelfs op het moestuinencomplex pompen enkele gezinnen water met een dieselpompje. Water is vanzelfsprekend geworden, net als geluid. Al bellend met een telefoon aan de oor en een tuinslang in de hand worden de planten besproeid. De pomp zuigt het water omhoog en maakt een verschrikkelijk lawaai en lukraak wordt er in het rond gesproeid. Het gaat er bij mij niet in, planten kweken voor de insecten en als voedselbron om ze water te geven met fossiele brandstof. Aan de andere kant wordt een weiland gemaaid. Tegenstrijdig en niet erg gunstige periode van maaien. De zitmaaier maakt een gigantisch monsterlijk lawaai. De bestuurder zit met zijn telefoon in de hand achter de machine. Misschien maakt hij een filmpje om te laten zien hoe ‘stoer’ hij is. We kijken niet meer wat we doen, we zijn ons nauwelijks nog bewust van wat we doen. Als we het maar kunnen doen. In mei maai je minder tot niet. Het is hartstikke droog en de kort afgestelde messen drogen het gras verder uit. Tegelijk moet het maaisel wel worden afgevoerd als je iets wilt doen om de natuur te helpen. Veel kruiden en bloemen groeien beter in een verschraald grasland. In mei hebben kruiden en grassen de tijd nodig om te bloeien. In stilte eigenlijk, vandaar dat maaien met grote machines niet verstandig is.

Ik zucht… We kunnen de wereld niet veranderen, maar wel onze eigen cirkel. Dus probeer ik mij af te sluiten van alles en omarm mijn groene stuk tuin.

Vliegtuigen gaan over iedere 2 minuten, motoren scheuren voorbij en de bollenboeren aan de overkant rijden af en aan met grote machines en tanks.

Wat is de stilte eigenlijk nog waard?

…

Je kunt het niet aanraken, je kunt het niet kopen, je kunt het niet proeven. Je kunt het niet weggeven of  veroveren. De stilte is van iedereen. Je kunt het alleen horen.

En precies dat… Kun je eigenlijk niet, want waar is de stilte heen? De altijd aanwezige menselijke ruis vertroebeld. Stilte is straks om 20:00 uur het geluid van de duiven op de Dam. Het geluid van een zingende merel op de Waalsdorpervlakte. Stilte is Vredehof in de duinen van Schiermonnikoog.

In die twee minuten herdenken wij. Die twee minuten stilte hebben een enorme impact. Wie er niet meer zijn worden gemist. En daarna? Gaan we verder met leven en vergeten de stilte, we vergeten dat water iets is om zuinig op te zijn. We vergeten dat alles wat we doen impact heeft op onze eigen leefomgeving en we vergeten te zorgen voor wat we lief hebben.

Terwijl ik dit stuk (enigszins geëmotioneerd) schrijf vliegt er gemiddeld iedere twee minuten een vliegtuig over. Ik bedenk mij wat de stilte eigenlijk waard is. Misschien wel net zoveel als vrijheid. De vrijheid om op je grasmaaier te zitten. De vrijheid om je tuin te sproeien met een dieselmotortje…

De vrijheid om na 20:02 uur weer te doen wat je wil doen. En morgen? Vier je de vrijheid?

Misschien is het goed om iedere dag even stil te staan. Stil te zitten. Stil te zijn. Te herdenken.

Dat we dankbaar mogen zijn voor wat de dag ons brengt. Heel misschien hoor je de échte stilte: het wuiven van de wind, het zingen van de vogels, een zoemend insect, de ruis van de zee, het kwaken van de padden.

Niet je telefoon, de grasmaaier, je schoenen zijn de luxe.

De stilte geeft je toegang om jezelf te ontmoeten. Je staat stil. Door te herdenken. Wie, wat, waar, waarom. Juist daar zit die kracht.

Wat is de stilte waard? Wat is de vrijheid?