Vuurtoren in de schemering.
Het is lente! Daar kun je niet omheen. Voor de ene persoon begint de lente bij het zien van lammetjes en bijtjes, de ander ziet uit naar de dagen die lengen. Voor mij begint de lente met het zien van de zwaluwen, de pullen van de wilde eend en de bloesems. En ondertussen met een buik vol lentekriebels wacht ik wacht met smart op mijn grote liefde. Heb je mijn eerste boek ‘In verbinding met de natuur’ gelezen? Dan weet je vast over welke liefde ik praat…
Het is zonsondergang, even na 20:00 uur. De stevige wind is gaan liggen op het eiland. Ik vind het altijd bijzonder hoe het ene moment de wind trekt en duwt aan deze grote zandplaat en het andere moment zich erbij neerlegt. Het licht van de Noordertoren gaat aan, de zon gaat onder. Het lijkt of het geen spectaculaire show gaat worden, maar net als de zon het water ‘raakt’ ontstaat er toch nog een mooi kleurenpalet. Echt ‘onder’ gaat de zon niet. Hij verdwijnt achter wat laaghangende wolken boven de Noordzee. Door de leegte en de kalmte is het echter wel een bijZONdere zonsondergang. Ik voel de lente, de rust van het lege brede strand. Na afloop hoor ik voor het eerst de klanken van rugstreeppadden uit de Hertenbosvallei. Naast de duinenrand van het toiletgebouw onderaan de strandafrit van de Badweg wacht mijn liefde mij op…
Het is een prille liefde, we zien elkaar nauwelijks. Ik hoor hem, maar hij mij niet. Heel soms laat hij zich zien, maar hij blijft liever op de achtergrond. Een juweeltje. Als hij zou zingen voor The Voice, dan zouden alle stoelen omdraaien. Iedereen zou verbaasd zijn over de stem in combinatie met zijn uiterlijk. Hij is bescheiden en toch een charmeur. Hij is liefelijk, aanwezig maar verlegen.
Mijn liefde de nachtegaal. Zijn gezang bengt mij terug naar de zwoele avonden in de tijd van de lockdown. Waar ik mijn bivak uitrolde en uren luisterden naar de nacht. Het is bijzonder hoe geluiden of geuren herinneringen oproepen en ze je het moment heel sterk opnieuw laten beleven. De nachtegaal doet dit ieder jaar met mij. Zijn aan elkaar geplakte repertoire van diverse toonhoogtes, imitaties van andere vogels en hoge decibel gehalte laat mijn hart smelten. Zijn gezang brengt mij terug naar het nu. Die slaapzak in het duinbos, het tentje op de camping Seedune. Het moment van realisatie, hoe rot ik mij ook voel er altijd iets is om naar toe te leven.
De afgelopen jaren kwam ik in april speciaal naar Seedune om de nachtegalen te horen zingen vanuit mijn bed. Dan draaide ik mij tevreden om in mijn slaap, hij leek te waken over de nacht. Ik sliep in een sluimerstand en beschouwde de nachtelijke geluiden als een veilig thuis. Echt slapen deed ik niet. Als ik dan even een plas moest doen en omhoog keek zag ik in het donker de sterren. Er was geen ruis, geen straatverlichting. Mijn hoofd was schoon. Iedere keer als ik hem nu hoor zingen dan weet ik weer heel even waarom ik leef. Voor zulke momenten.
Het is nog vroeg. De jonge mannetjes houden hun snavels en de melodietjes die klinken zijn kort en bonding. De vogels komen aan na een lange reis uit tropische Afrika. Ze komen naar Nederland en België om te paren en te broeden. De meeste vogels landen half april, maar het gezang begint pas als het drukker wordt met mannetjes. De oudere vogels hebben een repertoire dat uit korte melodietjes bestaat die zij afwisselen in allerlei volgorde. De jonge vogels luisteren hierna en kopiëren en mixen hun eigen variant. Ze mixen bijvoorbeeld een sirene van een ambulance of politiewagen door hun riedeltje. Ze passen hun melodie voortdurend aan en zingen nooit het zelfde. Daar profiteren spreeuwen weer van, soms wandel ik door de woonwijk en hoor ik op het dak van mijn huis een nachtegaal/kauw/gaai en ekster in één zingen. De spreeuw is een groot fan van het dynamische lied van de nachtegaal en imiteert hem graag. DJ’S in de vogelwereld, ze mixen en freestylen wat af.
Het gezang van nachtegalen is zo zuiver voor mensenoren (net als zang van winterkoning) dat het soms zelfs pijn doet aan de oren. Volgens mij kun je als je naast een nachtegaal staat zelfs wat gehoorschade ontwikkelen. De vogels die bij drukke omgeving wonen, produceren namelijk nog meer geluid om boven de ruis, motoren en menselijke geluiden uit te komen. In een radio-uitzending van Vroege Vogels vertelde men dat een winterkoning een geluid kan produceren van 90 decibel! Als dit kleine vogeltje al zo’n herrie kan maken, dan zou je dus oorschade krijgen als je naast een zingende nachtegaal staat. In het boek dat ik heb gelezen ‘de oorsprong van taal’ staat een plakkaat afgebeeld uit 17 en 18e eeuw. Met het bericht dat er een verbod geldt op het jagen naar nachtegalen. De vogels zongen toen nog in de steden en men maakte er een jacht naar om ze uit te schakelen. Het geluid hield de stedelingen wakker. Levensgevaarlijk natuurlijk om in de nacht in een stad met een jachtgeweer te zwaaien. Kun jij het je voorstellen?
Maar los van deze ‘herrie’. Ik weet zeker dat als je alleen het zuivere geluid van zijn remix kan horen hij je in het hart zal raken als de pijlen van Cupido.
Echt, serieus. Ik ben geen romanticus, probeer het zelf. Met een beetje geluk op een zwoele avond tijdens de volle maan, voegt het koor van rugstreeppadden zich bij de nachtelijke melodieën. Een ‘ruis’ om jezelf heerlijk op in slaap te wiegen…
Video’s voor jong en oud. Ken je deze al…?
Duik mee in de bijzondere wereld van duinvalleien. Hier komt de natuur tot leven…
Voor de mensen die deze blog in e-mail versie lezen: open de blog om de twee natuurvideo’s te bekijken op youtube.
Een video waar ik 2 jaar mee bezig ben geweest om mooie beelden van de padjes te filmen. Het geluid van de rugstreeppadden en paring van heel dichtbij. Beelden van Schiermonnikoog en Noordwijkse duinen.
en het spookje van de Keizer en de zingende nachtegaal. Met geluiden opgenomen in de duinen op 2 meter afstand.
